همیشه وقتی به تصویر ماه روی آب خیره میشم یادم میاد که ماه آسمون قلبم چه سخاوتمندانه شبامو نقره ای کرده

همیشه وقتی میخوام خورشید رو نقاشی کنم قصر طلایی آرزوهامو که تو آبی آسمون چشمای بی دریغش ساختم به خاطر میارم

همیشه وقتی میخوام عظمت کوهها رو به تصویر بکشم اونوقت یادم میاد که چه تکیه گاه امنی دارم تا موقع دلواپسی هام شونه ی گریه هام باشه

همیشه وقتی میخوام از حرارت آتیش بگم یاد دستای گرم اونه که تو بی قراری هام بهم قوت قلب میده

اما همیشه وقتی میخوام از نم نم بارون بگم آره عزیزم اونوقته که یادم میاد چه قدر دلم تنگه واسه حضورت چه بی قراره واسه گرمای دستات چه بی تابه واسه حرارت نگاهت

حالا دیگه نمی دونم از چی بگم وقتی دلم از دل تو دور می مونه

اونوقته که هوای ‌دلم ابری میشه و آسمون چشمام بارونی امامیدونی همه ی عمر انتظار دیدنت حتی واسه یه لحظه خیلی قشنگه